HIV RNA (wiremia)

HIV RNA (wiremia)

Znaczenie kliniczne

HIV – human immunodeficiency virus , ludzki wirus nabytego niedoboru odporności wywołuje chorobę o charakterze przewlekłym powodująca postępujące upośledzenie odporności. Do zakażenia dochodzi najczęściej drogą krwi, kontaktów seksualnych lub wertykalnie z matki na dziecko w okresie ciąży lub karmienia piersią. Wirus atakuje komórki układu odpornościowego limfocyty T CD4, monocyty, makrofagi. W przebiegu nieleczonego zakażenia dochodzi do rozwoju zespołu nabytego niedoboru odporności (acquired immunodeficiency syndrome – AIDS). W diagnostyce zakażenia wirusem HIV zalecane jest wykonanie badania w kierunku wykrycia antygenu p24 HIV (po około 14 dniach od zakażenia) oraz przeciwciał anty-HIV 1/2 (po 4-12 tygodniach od zakażenia). Identyfikację wariantów genetycznych HIV-1 o obniżonej wrażliwości na leki na należy wykonać u pacjentów nieleczonych przy nowo rozpoznanym zakażeniu a także u pacjentów leczonych z niepowodzeniem leczenia, w przypadku zmiany leczenia, u kobiety w ciąży. Ostrą infekcję retrowirusową rozpoznaje się na podstawie wiremii HIV oznaczana metodą PCR. W trakcie bardzo intensywnej replikacji, gdy poziom wiremii osiąga wartości przekraczające 100 milionów kopii/mL surowicy, wirus rozprzestrzenia się, tworząc rezerwuary tkankowe i komórkowe. Wiremia służy do monitorowania terapii i oceny jej skuteczności.

Przygotowanie pacjenta

Materiał: Surowica