Diagnostyka dziedzicznej choroby Alzheimera - analiza eksonów 16 i 17 genu APP - II etap diagnostyki

Badanie to jest związane z analizą eksonów 16 i 17 genu APP oraz diagnostyką choroby Alzheimera.
Choroba Alzheimera (AD) jest genetyczną chorobą o dziedziczeniu autosomalnym dominującym. Pacjenci z dziedziczną postacią choroby Alzheimera (AD) niosą mutacje w białkach prezenilinowych (PSEN1, PSEN2) lub w białku prekursorowym amyloidu (APP).
Mutacje te powodują zwiększone wytwarzanie dłuższej formy amyloidu beta (głównego składnika złogów amyloidu występującego w mózgu chorych na AD). Wykazano, że co najmniej 11 mutacji w genie PSEN2 powoduje wczesną chorobę Alzheimera, która rozpoczyna się przed 65 rokiem życia. Mutacje w tym genie stanowią mniej niż 5 procent wszystkich wczesnych przypadków tego zaburzenia.
Dwie z najpowszechniejszych mutacji PSEN2, które powodują wczesną chorobę Alzheimera, zmieniają pojedyncze bloki budulcowe (aminokwasy) stosowane do wytwarzania preseniliny 2. Jedna mutacja zastępuje aminokwas asparaginę aminokwasem izoleucyną w pozycji 141 (Asn141Ile). Druga mutacja zmienia aminokwas metioninę na aminokwas walinę w pozycji 239 (Met239Val).
Mutacje te zaburzają przetwarzanie białka prekursorowego amyloidu, prowadząc do nadprodukcji peptydu beta amyloidu. Kopie tego fragmentu białka sklejają się i gromadzą w mózgu, tworząc grudki zwane płytkami amyloidowymi, które są charakterystyczną cechą choroby Alzheimera.
Nagromadzenie toksycznego peptydu β-amyloidu i powstawanie płytek amyloidowych prawdopodobnie prowadzi do śmierci neuronów i progresywnych objawów przedmiotowych i podmiotowych tego zaburzenia.