Badanie materiału w kierunku Mycoplasma hominis / Ureaplasma sp.

Mycoplasma hominis i Ureaplasma species są elementami normalnej flory drobnoustrojów układu moczowo-płciowego, przenoszonymi drogą kontaktów seksualnych. Stan ich nosicielstwa przebiega bezobjawowo, a prawdopodobieństwo jego nabycia wzrasta wraz z liczbą partnerów seksualnych w ciągu całego życia.

Szacuje się, że Ureaplasma kolonizuje drogi rodne nawet do 50% aktywnych seksualnie kobiet, Mycoplasma natomiast występuje rzadziej. W przypadku wzrostu liczby bakterii, jak to ma miejsce np. w stanach obniżonej odporności, może pojawić się objawowe zakażenie tymi patogenami.

Mycoplasma i Ureaplasma są obok rzeżączki i chlamydii jednymi z najczęstszych patogenów wywołujących zapalenia cewki moczowej, częściej u mężczyzn i rzadziej u kobiet. Nieleczone zakażenia mogą być powiązane z zapaleniem najądrza czy prostaty, a nawet jądra, prowadzącym do niepłodności. Ponadto, mogą być przyczyną odmiedniczkowego zapalenia nerek, objawiającego się tkliwością okolicy lędźwi i wysoką gorączką.

Mycoplasma i Ureaplasma często występują też w infekcjach mieszanych wywołujących bakteryjne zapalenie pochwy u kobiet. Jeśli zakażenie ma miejsce w trakcie ciąży, stwarza szereg zagrożeń, do których zaliczyć możemy rozwinięcie stanu zapalnego szyjki macicy oraz błon płodowych (łożyska), co może skutkować ich pęknięciem prowadzącym do przedwczesnego porodu i wcześniactwa dziecka. Wzrasta również ryzyko rozwinięcia gorączki połogowej, w wyniku zainfekowania naturalną florą ran kanału rodnego czy krocza.

Ponadto, drobnoustroje mogą kolonizować skórę i błony śluzowe dróg oddechowych noworodka po kontakcie z wydzielinami matki podczas wędrówki przez kanał rodny. W przypadku przeniesienia ich z matki na dziecko może dojść do rozwoju gorączki noworodków i zakażeń układu oddechowego.

Źle leczone infekcje patogenami prowadzą do chorób zapalnych narządów miednicy mniejszej (a nawet otrzewnej), są przyczynami bezpłodności lub problemów z utrzymaniem ciąży. W rzadkich przypadkach mogą prowadzić do rozwoju reaktywnych chorób stawów. Stąd konieczność prowadzenia szeroko rozpowszechnionych działań profilaktycznych zapobiegających upowszechnianiu chorób przenoszonych drogą płciową, do których zaliczają się badania przesiewowe w kierunku obecności Ureaplasma i Mycoplasma.

Kiedy wykonać badanie materiału w kierunku Mycoplasma hominis / Ureaplasma species?

Badania te są wykonywane na zlecenie lekarza w celu diagnostyki chorób przenoszonych drogą płciową, często razem z oznaczeniami w kierunku innych patogenów będących ich najczęstszymi przyczynami m.in. Chlamydią trachomatis, Mycoplasmą genitalium, Neisserią gonnorheae, co umożliwia identyfikację ewentualnego współzakażenia i dobranie odpowiedniej terapii.

Z uwagi na fakt, że przebieg infekcji może być bezobjawowy lub klinicznie manifestować się mało nasilonymi objawami, należy rozważyć wykonanie badania u młodych aktywnych seksualnie osób z obecnością czynników ryzyka np. licznymi partnerami seksualnymi, czy obniżoną odpornością (HIV dodatnich).

W laboratoriach Synevo wykonywane są badania materiału pobranego z wymazów wydzielin z układu moczowo-płciowego: pochwy i szyjki macicy u kobiet oraz cewki i rowka zażołędnego u mężczyzn. Należy unikać pobierania materiału do badania w trakcie terapii antybiotykami oraz podczas krwawienia miesiączkowego gdyż może zmniejszyć ona wiarygodność uzyskanego wyniku.

Kto powinien wykonać badanie materiału w kierunku Mycoplasma hominis / Ureaplasma species?

Osoby z objawami infekcji układu moczowo-płciowego:

• bolesne, częste oddawanie moczu
• nietypowa wydzielina z cewki moczowej
• poczucie parcia na mocz
• ból w podbrzuszu
• pieczenie pochwy
• nieprzyjemny zapach z pochwy
• upławy, zmiana charakteru wydzieliny z pochwy
• ból podczas stosunku
• krwawienie po stosunku i między miesiączkami

Badanie materiału w kierunku Mycoplasma hominis / Ureaplasma species norma

• brak obecności patogenów (-)
• obecność patogenów (+)

W przypadku współistnienia uciążliwych objawów, wykrycie infekcji Mycoplasma lub Ureaplasma wymaga wdrożenia antybiotykoterapii, by zapobiec późnym powikłaniom. Może być konieczne wykonanie antybiogramu- sprawdzenia wrażliwości bakterii na poszczególne rodzaje antybiotyków, by dobrać ich odpowiedni rodzaj. Po jej zakończeniu, zalecane jest odczekanie 3-4 tygodni (by uniknąć uzyskania wyników fałszywie pozytywnych) i ponowne wykonanie testu w celu oceny skuteczności leczenia.