Posiew materiału w kierunku MRSA

Czym jest posiew materiału w kierunku MRSA?

MRSA, czyli gronkowiec złocisty oporny na metycylinę, to szczególny podtyp bakterii z grupy gronkowców. Gronkowce obejmują liczne gatunki bakterii, z których wiele stanowi fizjologiczną florę bakteryjną człowieka – głównie skóry i przedsionka nosa. W warunkach zdrowia nie stanowią one zagrożenia dla prawidłowego funkcjonowania organizmu, jednak w szczególnych sytuacjach, takich jak współwystępowanie innych infekcji, urazy oraz obniżenie odporności mogą wywoływać liczne choroby poprzez infekowanie różnych układów i narządów.

Jednym z gronkowców najczęściej odpowiedzialnych za rozmaite schorzenia, szczególnie te występujące w szpitalach jest gronkowiec złocisty. To szczególny gatunek, ponieważ produkuje wiele enzymów, które znacząco utrudniają prawidłową reakcję odpornościową organizmu, która miałaby na celu zwalczanie go.

MRSA jest szczepem gronkowca złocistego, który wykształcił oporność na liczne antybiotyki, szczególnie grupy beta-laktamowe, które są jednymi z najbardziej podstawowych leków stosowanych w przebiegu infekcji bakteryjnych. Dodatkowo MRSA wykazuje znaczną oporność na makrolidy i fluorochinolony, co skutkuje znacznie utrudnionym leczeniem chorób wywoływanych przez ten szczep, gdyż konieczne jest używanie bardzo wąskiej, wyspecjalizowanej grupy antybiotyków.

Kiedy należy wykonać posiew materiału w kierunku MRSA?

Badanie to wykonywane jest, gdy na podstawie objawów klinicznych lekarz podejrzewa występowanie zakażenia wywołanego przez gronkowca złocistego. Istotnym wskazaniem do wykonania pogłębionych badań mikrobiologicznych jest brak reakcji na dotychczas stosowane u danego pacjenta antybiotyki – może to wskazywać na obecność bakterii, które wykazują znaczną oporność na stosowane substancje lecznicze. Szybkie rozpoznanie takiego stanu chorobowego jest niezwykle ważne, gdyż umożliwia wdrożenie skutecznego leczenia zanim nastąpi pogłębienie objawów chorobowych i rozprzestrzenianie się infekcji, co mogłoby nieść za sobą poważne komplikacje dla zdrowia, a nawet życia pacjenta.

Gronkowiec złocisty często wywołuje zakażenia ropne tkanek miękkich, które mogą występować praktycznie wszędzie w ludzkim organizmie. Ponadto może infekować układ oddechowy, pokarmowy, moczowy, nerwowy. W wyniku znacznej produkcji enterotoksyn przez te patoorganizmy u pacjenta może dojść do wystąpienia zespołu wstrząsu toksycznego – ryzyko to jest szczególnie wysokie w przypadku uogólnionych zakażeń całego organizmu, czyli bakteriamii. Jest to stan poważnego, bezpośredniego zagrożenia życia pacjenta, w związku z czym bardzo często wymaga leczenia w szpitalu związanego z hospitalizacją.

Kto powinien wykonać posiew materiału w kierunku MRSA?

Materiałem do badania mikrobiologicznego może być każda próbka uzyskana z patologicznie zmienionej tkanki – zazwyczaj jest to wysięk ropny, który jest obecny w przebiegu infekcji gronkowcami, niezależnie od jej umiejscowienia w organizmie.

Posiew polega na namnażaniu bakterii znajdujących się w materiale biologicznym oraz ich identyfikację na podstawie charakterystycznego wyglądu kolonii bakteryjnych i innych parametrów mikrobiologicznych. Dodatkowo oceniana jest ich wrażliwość na poszczególne grupy antybiotyków, co jest szczególnie istotne w przebiegu chorób wywołanych przez szczepy wykazujące dużą oporność na większość stosowanych substancji leczniczych, takich jak np. MRSA. Uzyskane w taki sposób zestawienie najbardziej skutecznych substancji (czyli antybiogram) jest niezwykle przydatny w dalszym planowaniu postępowania leczniczego.

Jako że MRSA może wywoływać zakażenia praktycznie w całym organizmie, to objawy chorobowe będą ściśle zależne od lokalizacji zmian patologicznych. Cechą charakterystyczną infekcji MRSA jest to, że zazwyczaj występują u pacjentów osłabionych w wyniku innych chorób, szczególnie takich, którzy poddawani są długotrwałej hospitalizacji, gdzie narażeni są na kontakt z licznymi, opornymi patogenami.

Jak w przypadku większości infekcji bakteryjnych następują znaczne pogorszenie stanu ogólnego chorego oraz wysoka gorączka. Możliwe jest także ostre zatrucie pokarmowe wywołane przez spożycie niewłaściwie zakonserwowanych i poddanych niewystarczającej obróbce termicznej produktów, które ma szczególnie intensywny przebieg.